Drodzy bracia i siostry!
Już za kilka tygodni Ojciec Święty Franciszek otworzy świętą bramę Bazyliki św. Piotra w Watykanie, co zainauguruje prawdziwe jubileuszowe wydarzenie. Będziemy obchodzić święty rok. Zgodnie z dawną tradycją, świętowanie jubileuszowego roku odbywa się co dwadzieścia pięć lat. Hasłem przewodnim nadchodzącego jubileuszowego roku są słowa „Pielgrzymi nadziei”. Nie możemy zapomnieć również o drugim, jeszcze większym wydarzeniu w historii naszego zbawienia, jakim jest przyjście Boga w ludzkim ciele na ten świat, na co przygotowujemy się w tym przedadwentowym okresie.
Oba te wielkie wydarzenia są związane z pielgrzymowaniem. Mamy przed oczami pielgrzymkę Maryi z Nazaretu do górskiego kraju do krewnej Elżbiety, a także drogę pasterzy i mędrców do Betlejem oraz odbywaną przez papieża Bonifacego VIII pierwszą pielgrzymkę jubileuszową.
Jubileusz i Boże Narodzenie są dla nas wezwaniem do wyruszenia w drogę, do pielgrzymowania; do opuszczenia starego sposobu życia i dzielenia się miłością, którą ofiarowuje nam Bóg. Zatem jesteśmy zaproszeni do drogi nawrócenia, ponieważ pielgrzymowanie jest spełnieniem zaproszenia do świętości. Jednak świętość nigdy nie jest indywidualistyczna, zawsze jest ukierunkowana na Boga i całe wspólnoty wierzących. Sobór Watykański II wyraził to słowami: „Bogu się spodobało uświęcać i zbawiać ludzi nie każdego z osobna, bez jakiegokolwiek wzajemnego połączenia, lecz stworzyć z nich lud, który by go prawdziwie znał i święcie mu służył.” (Lumen gentium 9)
W duchu procesu synodalnego jesteśmy zaproszeni do wzajemnego dialogu, słuchania i współpracy. Chrześcijanin nigdy nie jest sam na swojej drodze. W Chrystusie i poprzez Chrystusa nasze życie jest związane tajemniczą nicią z życiem wszystkich chrześcijan w nadprzyrodzonej jedności Jego Ciała i ostatecznie z całym ludzkością.
W ten sposób między wierzącymi powstaje, jak w połączonych naczyniach, wspaniała wymiana wszystkich, ale przede wszystkim duchowych darów. Ciało Chrystusa ma różne członki, ale krąży w nich ta sama krew Chrystusa i ożywia je ten sam Duch.
W tym Świętym roku jesteśmy wezwani do przejścia przez Bramę, którą jest Chrystus, i który zaprasza nas do pojednania z Ojcem, spotkania się w sobie ze swoimi bliźnimi i na nowo odkrycia pokoju, który zyskał dla nas Jezus. On nie znosi wszystkich naszych długów gdzieś na pustyni, lecz niszczy je swoją miłością, na swoim ciele.
Cieszymy się, że spotkamy się razem przy różnych okazjach, podczas pielgrzymek, modlitw, adoracji i przeżywania wzajemnej miłości. W całym Kościele, w każdej diecezji i w parafiach już przygotowuje się i planuje się wydarzenia, którymi uczcimy Boga, wyrazimy wdzięczność za wszystkie Jego dary, za wierność Ojcu Świętemu i przynależność do Kościoła katolickiego. To wszystko jest bardzo ważne, abyśmy doświadczyli wzajemnej wspólnoty.
To jednak tylko jedna strona medalu. Druga ostrzega nas, abyśmy nie ulegli wyobrażeniu, że to jubileum jest okazją tylko do jakiejś autorealizacji i prezentacji swojej wiary poprzez pielgrzymki i różne religijne akcje.
Gdy przypomnimy sobie zamysł, z jakim Bóg wprowadzał i wyjaśniał przepisy o jubileuszowym roku, dostrzegamy zasadniczą różnicę. Przywołajmy przynajmniej fragmentarycznie, co mówi Księga Kapłańska: wolność dla wszystkich mieszkańców, uwolnić niewolników, przywrócić mienie, zwrócić odebrane ziemie, darować długi, nie wyzyskiwać bliźniego, nie rozsiewać oszczerstw, nie uciskać i nie okradać swojego bliźniego, wynagrodzenie robotnika niech nie pozostaje w twoich rękach do drugiego ranka...
Z tego widzimy, że Święty rok został ustanowiony przede wszystkim dla tych, którzy wśród wybranego ludu cierpieli. Tak samo w naszym przypadku Święty rok jest bardziej dla innych, przez nas, niż dla nas. Cały świat ma dowiedzieć się z naszego życia Jak dobry jest Pan.
Tak oznajmił również Jezus Chrystus w synagodze w Nazarecie: aby głosić Ewangelię ubogim, ogłosić więźniom, że będą uwolnieni, niewidomym, że będą widzieć; uwolnić uciskanych i ogłosić rok łaski Pańskiej... Chrystus czyni wszystko dla człowieka, aby pokazać mu, że go nieskończenie kocha.
Czy dobrze jest pielgrzymować do Rzymu? – z pewnością; czy dobrze jest przejść przez świętą bramę? – z pewnością; czy dobrze jest odwiedzać główne bazyliki? – z pewnością. Spowiadać się, uzyskać pełne odpusty, przyjąć Chrystusa w Eucharystii? – z pewnością. Ale uważajmy, abyśmy celu Świętego roku nie zawężali tylko do tego: ile nas było na pielgrzymce, ile było spowiedzi, ile św. Komunii przyjęliśmy i tym podobne.
Z pewnością z całego serca życzymy sobie, aby zakończyły się wszystkie wojny i krwawe konflikty między państwami i narodami. Jest to bardzo trudne, ponieważ nie tylko Boże słowo, ale także wezwania Ojca Świętego natrafiają na twarde serca i głuche uszy.
Cóż jednak każdy z nas może uczynić, zróbmy. Co by było, gdybyśmy zatrzymali sąsiedzkie lub rodzinne spory majątkowe? Co by było, gdybyśmy dmuchnęli w wygasającą żar przedmałżeńskiej miłości i odmówili myśli o rozwodzie? Co by było, gdybyśmy dali szansę życiu w łonie kobiety, aby mogło się narodzić? Co by było, gdybyśmy sprawiedliwie wynagradzali swoich pracowników?
Drodzy wierni, zrealizujmy sens Świętego roku: głosić Ewangelię ubogim; uwolnić więzionych; darować wzrok niewidomym; tych, których uciskaliśmy, uwolnić na wolność i ogłosić rok łaski Pańskiej. To wszystko, jak również wiele innych dobrych rzeczy, możemy i mamy zrealizować w naszym codziennym życiu, abyśmy byli znakiem nadziei dla innych nawet w trudnych okolicznościach.
To jest prawdziwy owoc świętowania nie tylko Świętego roku, ale także święta Narodzenia Syna Bożego. Uświadommy sobie, że miejscem, w którym Jezus chce się obecnie narodzić, jest nasze serce.
Prześwięta Boża Rodzicielka, Panna Maria, Matka Boża, Matka Kościoła, prowadź nas w tym Świętym roku i zaprowadź nas do swojego Syna, bo On jest Bogiem i żyje i króluje na wieki wieków. Amen.
Drodzy bracia i siostry, my biskupi Słowacji błogosławimy wam z miłości w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Prosimy, także wy módlcie się za nas.
Biskupi Słowacji